Artykuł fachowy: równowaga głowy
„Chwiejna głowa”?Gdy głowa nie znajduje pewnego oparcia
Głowa wydaje się ciężka lub niepewna, w górnej części karku trzeszczy, a w opisie badania widnieje „niestabilne stawy głowowe”? Tutaj dowiesz się, co kryje się za tak zwaną „chwiejną głową”, jak pewna jest diagnoza, co badania mówią o operacyjnym usztywnieniu i dlaczego trenujemy równowagę głowy razem z oddychaniem i połykaniem.
Znasz to?
Głowa nie trzyma się już pewnie, a nikt nie znajduje przyczyny?
Co dotyczy ciebie?
Dotknij tego, co cię dotyczy.
Jeśli pasuje kilka punktów, warto dokładnie przyjrzeć się temu, jak utrzymywana jest twoja głowa. Stabilność stawów głowowych pochodzi z więzadeł, mięśni, a przede wszystkim ze wzorca, według którego układ nerwowy te mięśnie uruchamia. Ten wzorzec można trenować.
Co oznacza tu „niestabilny”Co badania mówią o usztywnieniuNajważniejsze w skrócie
- „Chwiejna głowa” nie jest terminem fachowym. Zwykle nie chodzi o widoczne chwianie się, lecz o poczucie, że głowa nie ma pewnego oparcia. Widoczne drżenie wymaga konsultacji neurologicznej.
- Stawy głowowe odpowiadają za dobrą połowę rotacji głowy i są słabo prowadzone przez kości. Ich stabilność zależy od mięśni i od sterowania, które te mięśnie uruchamia. Gdy wzorzec sterowania jest zaburzony, naszym zdaniem do akcji wkracza aparat podtrzymujący.
- Diagnoza niestabilności stawów głowowych bez jednoznacznych wyników badań jest niepewna, a dane naukowe dotyczące usztywnienia są skąpe. Dlatego zaczynamy od wzorca oddychania, połykania i równowagi głowy, który można trenować.
Film
Niestabilne stawy głowowe i „chwiejna głowa”: co się za tym kryje
Das Video lädt erst nach dem Klick. Dann werden Daten an YouTube (Google) übertragen.
Pojęcie
„Chwiejna głowa”: co to oznacza
Osoby szukające informacji o „chwiejnej głowie” rzadko mają na myśli to samo. Dlatego warto najpierw rozłożyć to pojęcie na części.
„Chwiejnej głowy” nie znajdziesz w żadnym podręczniku medycznym, a jednak od razu wiadomo, o co chodzi. Wiele osób nie opisuje głowy, która widocznie kiwa się na boki. Opisują głowę, która wydaje się ciężka, niepewna lub źle utrzymywana. W opisach badań nazywa się to niestabilnością stawów głowowych, niestabilnymi stawami głowowymi lub niestabilnym odcinkiem szyjnym, czyli niestabilnym kręgosłupem szyjnym w jego górnym odcinku.
Poczucie, że głowa nie trzyma się pewnie
- Uczucie ciężkości, głowę trzeba „trzymać”
- Trzaskanie lub tarcie w górnej części karku
- Ból karku i potylicy, często z napięciem w okolicy żuchwy
- Krótka niepewność przy szybkich ruchach głowy
Widoczne drżenie lub kiwanie głowy
- Głowa porusza się rytmicznie, choć tego nie chcesz
- Inni to widzą, często silniej przy napięciu
- Może być związane z drżeniem (tremorem) lub dystonią
- Wymaga konsultacji neurologicznej
W życiu codziennym jedno i drugie nazywa się „chwiejną głową”. Jeśli twoja głowa widocznie i mimowolnie drży lub kiwa się, zleć badanie neurologiczne.
Dlatego Dr. Klaus Berndsen opisuje „chwiejną głowę” jako głowę pozbawioną równowagi. Widać to w całym ciele: barki opadają do przodu, przejście do potylicy jest silniej załamane, niżej pojawiają się pogłębiona lordoza lędźwiowa i wysunięta do przodu miednica. Pytanie brzmi więc nie tyle, które więzadło jest za słabe, ile dlaczego głowa nie utrzymuje już sama równowagi.
Anatomia
Dwa małe stawy dźwigają całą głowę
Stawy głowowe są najbardziej ruchomymi stawami kręgosłupa. Właśnie dlatego potrzebują prowadzenia.
Głowa spoczywa na dwóch stawach. Górny łączy kość potyliczną z pierwszym kręgiem szyjnym, atlasem (kręgiem szczytowym), i odpowiada przede wszystkim za kiwanie. Dolny łączy atlas z drugim kręgiem szyjnym, obrotnikiem (axis), i odpowiada za rotację. Razem nazywa się je stawami głowowymi, a okolicę tę nazywa się połączeniem czaszkowo-szyjnym.
Ten odcinek zabezpieczają więzadła, ponieważ kształt kości daje niewielkie oparcie. Więzadła skrzydłowate (ligamenta alaria) ograniczają rotację, a więzadło poprzeczne atlasu utrzymuje ząb obrotnika na swoim miejscu. Resztę przejmują mięśnie.
całkowitej rotacji głowy przypadało na staw między atlasem a obrotnikiem, średnio 37,9 z 72,4 stopnia, zmierzone w TK u 20 zdrowych dorosłych1
waży mniej więcej głowa dorosłego człowieka. Ten ciężar balansuje na dwóch stawach, które razem mają zaledwie kilka centymetrów wysokości
na gram mięśnia naliczył zespół badawczy w mięśniu skośnym dolnym głowy, jednym z krótkich mięśni karku, badanym u płodów2
Stawy głowowe nie są zbudowane na kościach. Są zbudowane na sterowaniu.Duża ruchomość przy niewielkim prowadzeniu kostnym oznacza: stabilność pochodzi z tkanek miękkich i pracy mięśni, a tę pracę mięśni ustawia układ nerwowy.
Łańcuch przyczynowy
Niestabilny oznacza naszym zdaniem: wzorzec sterowania jest zaburzony
Krótkie mięśnie karku pod kością potyliczną są w mniejszym stopniu silnikami siły, a w większym czujnikami. To zmienia spojrzenie na niestabilność.
Wrzeciona mięśniowe to czujniki we włóknach mięśniowych, które stale informują, jak mocno mięsień jest rozciągnięty. W krótkich mięśniach karku występują bardzo gęsto2. Dzięki nim mózg dowiaduje się, gdzie w danej chwili znajduje się głowa. Jak ważne to jest, pokazał zespół badawczy z Paryża. 30 osób z bólem karku po aktywnym ruchu głowy wyraźnie gorzej wracało do pozycji wyjściowej niż 30 osób zdrowych3.
Zmienia się też podział pracy między mięśniami. Zespół australijski rejestrował bezpośrednio aktywność głębokich zginaczy z przodu kręgosłupa szyjnego u dziesięciu osób z przewlekłym bólem karku i dziesięciu bez niego. Przy zadaniu bardzo delikatnego kiwnięcia głową głębokie mięśnie w grupie z bólem pracowały słabiej. Natomiast mięsień mostkowo-obojczykowo-sutkowy i mięsień pochyły przedni wykazywały tendencję do większej aktywności, choć nie była ona istotna statystycznie4. Głębokie warstwy pracują mniej, powierzchowne przejmują ich pracę.
Wzorzec sterowania odbiega od normy
Oddychanie przez usta, nisko leżący język i głowa przesuwająca się do przodu zmieniają sytuację wyjściową. Precyzyjna równowaga ze strony krótkich mięśni karku traci swój punkt odniesienia.
Aparat podtrzymujący kompensuje
Mięsień czworoboczny, mięsień mostkowo-obojczykowo-sutkowy i dźwigacz łopatki przejmują to, czego nie zapewnia już precyzyjne sterowanie. Układ nerwowy zapisuje to rozwiązanie zastępcze jako preferowany wzorzec.
Obciążenie spada na struktury
Więzadła i torebki stawowe są stale napięte, w górnej części karku działają większe siły ścinające. Tkanka się dostosowuje, a stawy głowowe opisuje się jako „luźne” lub „niestabilne”.
Pojawiają się dolegliwości
Ból karku i ból głowy, napięcie w okolicy żuchwy, niepewność przy ruchach głowy, poczucie „chwiejnej głowy”. Kiedy i w jakim stopniu, zależy od nasilenia, czasu trwania kompensacji i wieku.
Połóż się na plecach, głowa leży płasko. Kiwnij bardzo lekko głową, jakbyś mówił „tak”, nie unosząc głowy. Co się dzieje?
Układ zewnętrzny i układ wewnętrzny
Duże mięśnie trzymają, małe balansują
W czaszkowo-szyjnym modelu funkcjonalnym, w skrócie CCFM, Klaus i Sabine Berndsen rozróżniają dwa układy, które dźwigają głowę.
Układ zewnętrzny składa się z dużych, powierzchownych mięśni, takich jak mięsień czworoboczny i mięsień mostkowo-obojczykowo-sutkowy. Zabezpieczają one głowę przed działaniem grawitacji i wykonują ruchy zgrubne. Pod nimi leży układ wewnętrzny. Należą do niego krótkie mięśnie pod kością potyliczną oraz mięśnie języka, kości gnykowej i dna jamy ustnej, które zabezpieczają głowę od przodu.
Układ zewnętrzny trzyma, układ wewnętrzny balansuje. Duże mięśnie karku są naszym zdaniem u wielu osób wystarczająco silne. Brakuje precyzyjnej regulacji.
Jak maszt z odciągami
Maszt stoi prosto, gdy jego liny równomiernie ciągną we wszystkie strony. Gdy przednie liny zwisają, tylne muszą ciągnąć mocniej, aby maszt się nie przewrócił. Maszt wprawdzie stoi, ale pod stałym napięciem. Podobnie widzimy głowę. Gdy brakuje równowagi od przodu, ze strony języka, kości gnykowej i dna jamy ustnej, kark pracuje jako stała podpora.
Dlatego naszym zdaniem nie wystarczy wzmacniać karku. Kto trenuje tylne mięśnie, trenuje układ, który i tak jest już przeciążony. Izolowany trening siłowy pojedynczych mięśni, na przykład języka przeciwko oporowi, trenuje funkcję cząstkową. Nacisk języka rośnie, ale to, co dzieje się przy tym z samym procesem połykania, pozostało w jednej pracy przeglądowej niejednoznaczne13. Połykanie wymaga sekwencji, a nie wartości siły.
Dlatego naszym zdaniem trening siłowy z reguły nie przestawia współdziałania oddychania, połykania i równowagi głowy. Jak język, kość gnykowa i dno jamy ustnej są powiązane z karkiem, opisujemy szczegółowo w artykule Bóle karku i pleców. Gdzie język ma w codziennym życiu swój punkt odniesienia, wyjaśnia artykuł o pozycji referencyjnej języka.
Szczęka i głowa
Żuchwa i głowa poruszają się razem
Stawy głowowe nie pracują same. Są połączone z żuchwą, językiem i połykaniem w jeden przebieg.
Na Uniwersytecie w Umeå badacze rejestrowali jednocześnie ruchy żuchwy i głowy u dwunastu zdrowych młodych dorosłych. Każdemu ruchowi żuchwy towarzyszył ruch głowy, a ruch głowy zwykle zaczynał się przed ruchem żuchwy5. Autorzy wywnioskowali z tego, że mięśnie żuchwy i karku są aktywowane wspólnie, z jednoczesnymi ruchami w stawie skroniowo-żuchwowym, stawie głowowym i kręgosłupie szyjnym.
Głowa ustawia się jako pierwsza
Zanim żuchwa się otworzy, głowa lekko się prostuje. Układ nerwowy ustala układ odniesienia, zanim ruch się rozpocznie5.
Kark zmienia żucie
Dwanaście osób po urazie kręgosłupa szyjnego typu smagnięcia biczem poruszało żuchwą i głową w mniejszym zakresie i z inną koordynacją czasową niż osoby zdrowe6.
Połykanie jest częścią tego układu
Od kilkuset do tysiąca razy dziennie podczas połykania unosi się kość gnykowa, a wraz z nią pracują mięśnie przedniej części szyi. Dlatego połykanie jest naszym zdaniem także pracą na rzecz równowagi głowy.
Kto patrzy na stawy głowowe bez żuchwy, języka i połykania, widzi tylko część układu. Dlaczego dolegliwości żuchwy i karku tak często występują razem, przeczytasz w artykule o CMD, a jak zbudowany jest wzorzec połykania, w artykule o połykaniu i zaburzeniach połykania.
Diagnostyka
Jak pewna jest diagnoza niestabilności stawów głowowych?
Niestabilność stawów głowowych brzmi jak jednoznaczne rozpoznanie. Dane z badań pokazują, jak trudno ją w rzeczywistości uchwycić.
Dla górnego odcinka kręgosłupa szyjnego istnieje szereg chwytów, którymi terapeuci sprawdzają niestabilność. Praca przeglądowa z Holandii i Belgii znalazła na ten temat tylko pięć badań nadających się do oceny. Siedem testów wystarczająco rzadko dawało wynik dodatni u osób bez niestabilności, ale z różną częstotliwością przeoczało istniejącą niestabilność, a przedziały niepewności były duże7. Również diagnostyka obrazowa nie daje automatycznie jasności.
osób z utrzymującymi się dolegliwościami po urazie typu smagnięcia biczem wykazywało w rezonansie magnetycznym nieprawidłowe sygnały w co najmniej jednym więzadle skrzydłowatym8
osób z grupy porównawczej bez bólu karku i bez wypadku wykazywało te same nieprawidłowości, w tym samym badaniu obejmującym 173 osoby8
z 16 prac uwzględniło przegląd dotyczący niestabilności stawów głowowych przy słabości tkanki łącznej. Żadna praca nie osiągnęła wysokiego poziomu dowodów9
Autorzy badania MRI uważają więc wartość diagnostyczną takich sygnałów z więzadeł za wątpliwą8. Przegląd dotyczący zespołu Ehlersa-Danlosa znalazł dziesięć różnych parametrów pomiarowych i brak konsensusu co do tego, od kiedy występuje niestabilność. Zaleca stabilizację operacyjną tylko wtedy, gdy niestabilność jest wyraźnie widoczna w badaniach obrazowych i pasuje do dolegliwości9.
Wynik badania opisuje, jak wygląda tkanka. Czy wyjaśnia dolegliwości, to osobne pytanie. Przy diagnozie niestabilności stawów głowowych zapytaj więc, na jakiej podstawie ją postawiono, czy była widoczna na zdjęciach czynnościowych i czy pasuje do twoich dolegliwości.
Operacja
Usztywniać, zanim przyczyna zostanie wyjaśniona?
Przy niejasnych dolegliwościach w górnej części karku czasem wcześnie pada słowo „usztywnienie”. Płytki, śruby i pręty mocują wtedy najwyższe kręgi do kości potylicznej.
Istnieją jasne powody do usztywnienia: złamanie, zerwane więzadło po wypadku, zapalna choroba reumatyczna z rozluźnionym atlasem, nowotwór lub ubytki funkcji nerwów i rdzenia kręgowego. Tego nie kwestionujemy. Inaczej jest wtedy, gdy więzadła i tkankę łączną ocenia się jako „zbyt słabe”, nie pytając, dlaczego stały się słabe.
z 34 badań przeanalizował przegląd dotyczący usztywnienia między kością potyliczną a kręgosłupem szyjnym. Żadne badanie nie przekroczyło najniższej klasy dowodów IV10
zdarzeń niepożądanych po operacji wystąpiło nawet przy technice z najlepszymi wynikami, czyli śrubach z prętami10
operowanych osób po usztywnieniu niżej w kręgosłupie szyjnym doznało nowych dolegliwości nerwowych w sąsiednim segmencie, w ciągu dziesięciu lat około jedna czwarta11
Ostatnia liczba dotyczy usztywnień poniżej stawów głowowych, a autorzy przypisują nowe dolegliwości raczej postępującemu zużyciu11. Niezależnie od tego mechanicznie obowiązuje zasada: usztywnienie kończy ruch w jednym segmencie, ale obciążenie przez to nie znika. W przypadku stawów głowowych dochodzi do tego fakt, że właśnie tam powstaje dobra połowa rotacji głowy1.
Usztywnienie odpowiada na pytanie, jak utrzymać segment. Nie odpowiada na pytanie, dlaczego przestał być utrzymywany.Przy niejasnych wynikach badań naszym zdaniem najpierw należy trenować sterowanie oddychaniem, połykaniem i równowagą głowy, zanim rozważy się usztywnienie. Czy zabieg jest w twoim przypadku konieczny, omów ze swoim gabinetem prowadzącym leczenie.
Bezpieczeństwo
Kiedy skonsultować „chwiejną głowę” z lekarzem
Wiele dolegliwości w górnej części karku ma naszym zdaniem charakter czynnościowy. Niektóre objawy wskazują jednak, że najpierw potrzebne jest badanie.
Po wypadku lub upadku
Dolegliwości zaczęły się po najechaniu na tył pojazdu, upadku na głowę lub wypadku podczas uprawiania sportu.
Mrowienie lub osłabienie
Drętwienie, mrowienie lub utrata siły w rękach, dłoniach lub nogach, niepewny chód lub problemy z motoryką precyzyjną.
Ubytki funkcji w obrębie głowy
Podwójne widzenie, zaburzenia mowy lub połykania, nagłe upadki bez utraty przytomności lub zawroty głowy przy obracaniu głowy, którym towarzyszą takie objawy.
Znana choroba podstawowa
Zapalna choroba reumatyczna, zespół Downa, choroba tkanki łącznej, taka jak zespół Ehlersa-Danlosa, lub wcześniejsza operacja kręgosłupa szyjnego.
Widoczne drżenie
Głowa mimowolnie drży lub kiwa się. Wymaga to badania neurologicznego.
Nowy silny ból
Nowy, silny ból karku lub potylicy, zwłaszcza z gorączką, sztywnością karku lub stałym bólem w nocy.
Jeśli nosisz kołnierz ortopedyczny albo jesteś w trakcie leczenia lekarskiego lub fizjoterapeutycznego, niczego z tego nie odstawiaj na własną rękę i uzgadniaj zmiany ze swoim gabinetem. Trening funkcji podstawowych można łączyć z leczeniem.
Trening
Trening równowagi głowy: sterowanie zamiast siły
Jeśli niestabilność jest naszym zdaniem z reguły problemem sterowania, trening musi zaczynać się od sterowania.
To, że precyzyjne sterowanie karkiem można trenować, pokazuje randomizowane badanie z Brisbane. 64 kobiety z utrzymującym się bólem karku przez sześć tygodni ćwiczyły albo celowe odnajdywanie pozycji głowy, albo delikatne kiwanie ze stawów głowowych. W obu grupach po tym czasie dokładniej wracały do pozycji wyjściowej, a ból i ograniczenia się zmniejszyły12. Badanie nie dotyczy FaceFormera, ale wspiera zasadę, że sterowanie można trenować.
W treningu FaceFormer każde ćwiczenie zaczyna się od wyprostowania głowy. Wyobraź sobie, że ktoś delikatnie ciągnie cię w górę za nitkę przyczepioną do potylicy. Kark lekko się wydłuża, podbródek odrobinę się obniża, barki podążają same.
Naturalna krzywizna kręgosłupa szyjnego zostaje przy tym zachowana. Ma móc amortyzować, zmniejsza się tylko załamanie na przejściu do potylicy.
W ćwiczeniu podstawowym FaceFormer leży w przedsionku jamy ustnej, za wargami i przed zębami. Czubek języka dotyka punktu referencyjnego za górnymi siekaczami, oddychasz przez nos. Przez sześć sekund ściskasz klin wargowy, krótko zagryzasz zębami trzonowymi i przełykasz.
Podczas połykania podciśnienie przyciąga język do podniebienia, a mięśnie dna jamy ustnej i przedniej części szyi pracują przy tym w sposób skoordynowany. W ten sposób ćwiczysz oddychanie, połykanie i równowagę głowy w jednym przebiegu.
- Od 1. dnia
Wyprostowanie głowy i ćwiczenie podstawowe
Trzy razy dziennie po kilka minut z FaceFormer ZERO. Bezpłatna aplikacja FaceFormer poprowadzi cię przez ćwiczenia.
- Mniej więcej od 3. tygodnia
Ćwiczenie z pociąganiem i noc
Dochodzi do tego ćwiczenie z pociąganiem. W nocy nosisz FaceFormer ZERO, gdy tylko ćwiczenie podstawowe dobrze ci wychodzi.
- Po kilku tygodniach
Przejście na ONE
W ciągu dnia trenujesz z FaceFormer ONE. Ma tę samą wielkość i kształt co ZERO, tylko jest z twardszego materiału.
- Później
Rotacja z równowagą głowy
Podczas rotacji z równowagą głowy powoli obracasz głowę w bok, utrzymując domknięcie warg, pozycję języka i oddychanie przez nos. Najlepiej w porozumieniu z gabinetem.
- Przez miesiące
Wzorzec działa samoczynnie
Zanim nowe sekwencje ruchów będą przebiegać bez zastanowienia, podręcznik ćwiczeń zakłada od sześciu do dwunastu miesięcy, potem następuje trening podtrzymujący.
Uczciwie o stanie badań: nie ma kontrolowanego badania dotyczącego wpływu treningu FaceFormer na stawy głowowe. Własne badania dotyczą postawy ciała, a nie samych stawów głowowych. Co pokazują, a czego nie, omawiamy na stronie Badania i nauka. Z braku badania nie wynika, że związek nie istnieje. Wynika, że nie został sprawdzony.
Zapisany wzorzec przestawia się, trenując go.Według naszego rozumienia nie ma równoważnej alternatywy dla treningu funkcji podstawowych, ponieważ zgodnie z tą logiką nie widzimy innej drogi przestawienia zapisanego wzorca niż jego trening.
Codzienność
Balansować głową na co dzień zamiast ją trzymać
Prostować zamiast cofać
Nie cofaj podbródka do tyłu i nie ściągaj barków. Pomyśl o nitce przy potylicy, reszta pójdzie sama.
Wargi zamknięte, język na górze, nos otwarty
Wargi luźno się stykają, czubek języka dotyka punktu referencyjnego, powietrze płynie przez nos. Tak głowa otrzymuje oparcie od przodu.
Zęby w zawieszeniu
Poza żuciem i połykaniem zęby są lekko rozsunięte. Zaciskanie od razu napina także kark.
Ekran na wysokości oczu
Ustaw ekran i siedzisko tak, by głowa balansowała nad ciałem i nie przesuwała się do przodu.
Obracaj głowę spokojnie
Obracaj głowę powoli i świadomie, zamiast gwałtownie spoglądać przez ramię. Powolne ruchy dają krótkim mięśniom karku czas na pomiar.
Nie odstawiaj na własną rękę tego, co zostało zlecone
Kołnierz ortopedyczny, fizjoterapię lub leki omawiaj ze swoim gabinetem. Trening można z nimi łączyć.
Górna część karku jest też węzłem dla nerwów, które działają daleko poza szyją. Więcej o nerwie odpowiedzialnym za wyciszenie przeczytasz w artykule o nerwie błędnym, a o szumach usznych związanych z żuchwą i karkiem w artykule o szumach usznych.
Pytania
Często zadawane pytania
Czym jest „chwiejna głowa”?
„Chwiejna głowa” (niem. Wackelkopf) to określenie potoczne, a nie termin fachowy. Zwykle chodzi o poczucie, że głowa nie ma pewnego oparcia, często z bólem karku, trzaskaniem w górnej części karku i niepewnością przy ruchach głowy. W opisach badań nazywa się to niestabilnością stawów głowowych lub niestabilnym odcinkiem szyjnym kręgosłupa. Widoczne, mimowolne drżenie głowy to coś innego i wymaga konsultacji neurologicznej.
Jakie objawy dają niestabilne stawy głowowe?
Często wymieniane są ból karku i potylicy, uczucie ciężkości głowy, trzaskanie przy obracaniu, napięcie w okolicy żuchwy i krótka niepewność przy szybkich ruchach. Te dolegliwości występują także bez wykazanej niestabilności. Mrowienie, osłabienie, podwójne widzenie lub zaburzenia połykania wymagają szybkiej konsultacji z lekarzem.
Czy niestabilność stawów głowowych widać w rezonansie magnetycznym?
Nie w sposób wiarygodny. W norweskim badaniu obejmującym 173 osoby 49 % osób po urazie typu smagnięcia biczem miało nieprawidłowe sygnały w więzadłach skrzydłowatych, ale także 40 % osób z grupy porównawczej bez dolegliwości i bez wypadku. Autorzy uważają wartość diagnostyczną takich wyników za wątpliwą. Bardziej miarodajne są zdjęcia czynnościowe, w ruchu, które pasują do dolegliwości.
Czy niestabilny odcinek szyjny trzeba operować?
Tylko przy jednoznacznych wynikach, na przykład po złamaniu, przy zerwanych więzadłach, zapalnych chorobach reumatycznych, nowotworach lub ubytkach funkcji nerwów i rdzenia kręgowego. Bez jednoznacznej niestabilności na zdjęciu rentgenowskim także chirurgiczne prace przeglądowe zalecają powściągliwość. Czy zabieg wchodzi w grę w twoim przypadku, omów ze swoim gabinetem prowadzącym leczenie.
Czy trening siłowy karku pomaga przy „chwiejnej głowie”?
Naszym zdaniem tylko w ograniczonym stopniu. Duże mięśnie karku u wielu osób są wystarczająco silne i przy „chwiejnej głowie” i tak już pracują jako stałe podpory. Brakuje precyzyjnego sterowania ze strony krótkich mięśni karku i równowagi od przodu poprzez język, kość gnykową i dno jamy ustnej. Badania pokazują, że to precyzyjne sterowanie można poprawić ukierunkowanymi ćwiczeniami.
Czy niestabilne stawy głowowe można ustabilizować samodzielnie?
Możesz trenować wzorzec, którym twój układ nerwowy zabezpiecza stawy głowowe. W treningu FaceFormer ćwiczysz wyprostowanie głowy, domykanie warg, pozycję referencyjną języka, oddychanie przez nos i połykanie w jednym przebiegu. Trening tworzy warunki, w których dolegliwości mogą się zmniejszyć. Przy objawach alarmowych najpierw skonsultuj się z lekarzem.
Co mają wspólnego szczęki ze stawami głowowymi?
Żuchwa i głowa poruszają się razem. Głowa ustawia się, zanim żuchwa się otworzy, a po urazie typu smagnięcia biczem zmienia się także żucie. Dlatego wiele osób z dolegliwościami w górnej części karku ma jednocześnie dolegliwości ze strony żuchwy.
Kiedy z „chwiejną głową” powinienem iść do lekarza?
Po wypadku lub upadku, przy drętwieniu, mrowieniu lub osłabieniu rąk albo nóg, przy podwójnym widzeniu, zaburzeniach mowy lub połykania, przy nagłych upadkach, przy widocznym drżeniu głowy oraz przy znanych chorobach podstawowych, takich jak zapalne choroby reumatyczne lub choroba tkanki łącznej.
Więcej na ten temat
Kolejne artykuły z bazy wiedzy
Co dalej
Źródła
- Zhai X, Kang J, Chen X, Dong J, Qiu XW, Ding XA, Liu J, He XJ (2019). In vivo measurement of three-dimensional motion of the upper cervical spine using CT three-dimensional reconstruction [po chińsku]. Zhongguo Gu Shang 32(7):658-665. PMID 31382726. Źródło
- Kulkarni V, Chandy MJ, Babu KS (2001). Quantitative study of muscle spindles in suboccipital muscles of human foetuses. Neurology India 49(4):355-359. PMID 11799407. Źródło
- Revel M, Andre-Deshays C, Minguet M (1991). Cervicocephalic kinesthetic sensibility in patients with cervical pain. Archives of Physical Medicine and Rehabilitation 72(5):288-291. PMID 2009044. Źródło
- Falla DL, Jull GA, Hodges PW (2004). Patients with neck pain demonstrate reduced electromyographic activity of the deep cervical flexor muscles during performance of the craniocervical flexion test. Spine 29(19):2108-2114. PMID 15454700. Źródło
- Eriksson PO, Häggman-Henrikson B, Nordh E, Zafar H (2000). Co-ordinated mandibular and head-neck movements during rhythmic jaw activities in man. Journal of Dental Research 79(6):1378-1384. PMID 10890716. Źródło
- Häggman-Henrikson B, Zafar H, Eriksson PO (2002). Disturbed jaw behavior in whiplash-associated disorders during rhythmic jaw movements. Journal of Dental Research 81(11):747-751. PMID 12407088. Źródło
- Hutting N, Scholten-Peeters GG, Vijverman V, Keesenberg MD, Verhagen AP (2013). Diagnostic accuracy of upper cervical spine instability tests: a systematic review. Physical Therapy 93(12):1686-1695. PMID 23886844. Źródło
- Myran R, Kvistad KA, Nygaard OP, Andresen H, Folvik M, Zwart JA (2008). Magnetic resonance imaging assessment of the alar ligaments in whiplash injuries: a case-control study. Spine 33(18):2012-2016. PMID 18708935. Źródło
- Lohkamp LN, Marathe N, Fehlings MG (2022). Craniocervical Instability in Ehlers-Danlos Syndrome: A Systematic Review of Diagnostic and Surgical Treatment Criteria. Global Spine Journal 12(8):1862-1871. PMID 35195459. Źródło
- Winegar CD, Lawrence JP, Friel BC, Fernandez C, Hong J, Maltenfort M, Anderson PA, Vaccaro AR (2010). A systematic review of occipital cervical fusion: techniques and outcomes. Journal of Neurosurgery: Spine 13(1):5-16. PMID 20594011. Źródło
- Hilibrand AS, Carlson GD, Palumbo MA, Jones PK, Bohlman HH (1999). Radiculopathy and myelopathy at segments adjacent to the site of a previous anterior cervical arthrodesis. Journal of Bone and Joint Surgery (American) 81(4):519-528. PMID 10225797. Źródło
- Jull G, Falla D, Treleaven J, Hodges P, Vicenzino B (2007). Retraining cervical joint position sense: the effect of two exercise regimes. Journal of Orthopaedic Research 25(3):404-412. PMID 17143898. Źródło
- Smaoui S, Langridge A, Steele CM (2020). The effect of lingual resistance training interventions on adult swallow function: a systematic review. Dysphagia 35(5):745-761. PMID 31612288. Źródło
Zaczynamy
Gotowy na trening?
Bezpłatna aplikacja FaceFormer prowadzi przez ćwiczenia podstawowe, liczy powtórzenia i przypomina o sesjach. Jeśli chcesz, może ci towarzyszyć gabinet z wykazu terapeutów.
FaceFormer ZERO + ONE
Obie twardości materiału na początek, na dzień i na noc. Zestaw dla dorosłych.
FaceFormer ZERO
Bardziej miękki FaceFormer na początek, dla dzieci i na noc.
FaceFormer ZERO – zestaw dla dzieci
ZERO z pudełkiem higienicznym, pluszowym etui i książeczką sukcesów z pieczątką.
Trening FaceFormer ma na celu ponowne fizjologiczne ustawienie funkcji podstawowych – oddychania, połykania i równowagi głowy – poprzez zamykanie ust i pozycję referencyjną języka, tworząc w ten sposób warunki, w których dolegliwości mogą się zmniejszyć. Nie zastępuje konsultacji lekarskiej. Terapeutki i terapeutów w swojej okolicy znajdziesz w wykazie terapeutów.
