Artykuł specjalistyczny: język
Pozycja spoczynkowa językaDlaczego język potrzebuje punktu odniesienia
Język do podniebienia, ale w które miejsce i jak mocno? Tutaj dowiesz się, gdzie powinien znajdować się czubek twojego języka, dlaczego sztywna „pozycja spoczynkowa” w tej formie nie istnieje i jak pozycja referencyjna języka ustala się poprzez oddychanie, połykanie i równowagę głowy.
Znasz to?
Gdzie jest twój język, gdy o nim nie myślisz?
Co dotyczy ciebie?
Dotknij tego, co cię dotyczy.
Jeśli pasują dwa lub więcej punktów, warto dokładniej przyjrzeć się twojej pozycji referencyjnej języka. Łącznie takie oznaki często wskazują, że czubek języka nie znajduje niezawodnie swojego punktu odniesienia na podniebieniu albo jest utrzymywany siłą zamiast we wzorcu. Jedno i drugie można trenować.
Gdzie powinien leżeć czubek językaDlaczego dociskanie nie jest celemNajważniejsze w skrócie
- Sztywna „pozycja spoczynkowa języka” nie istnieje, ponieważ język jest nieustannie korygowany przez układ nerwowy.
- Mówimy o pozycji referencyjnej języka, w której czubek języka leży przy małym wzniesieniu za górnymi siekaczami, a grzbiet języka podczas połykania przykłada się do podniebienia.
- To położenie nie powstaje przez dociskanie, lecz jako wzorzec oddychania, połykania i równowagi głowy, a wzorce można trenować.
Film
Pozycja spoczynkowa języka: czy ona w ogóle istnieje?
Das Video lädt erst nach dem Klick. Dann werden Daten an YouTube (Google) übertragen.
Pojęcie
Co oznacza „pozycja spoczynkowa języka”
Kto szuka hasła „pozycja spoczynkowa języka” lub „ułożenie języka”, zwykle chce wiedzieć, gdzie powinien leżeć język, gdy akurat nie mówimy, nie jemy ani nie połykamy.
Pojęcie „pozycja spoczynkowa języka” pochodzi z terapii miofunkcjonalnej. Każdy rozumie, o co chodzi, a jednak to słowo wprowadza w błąd, bo język nigdy nie spoczywa. Zmienia swoje położenie przy każdym ruchu głowy, wraz z oddechem i pod wpływem grawitacji, a układ nerwowy nieustannie go przy tym koryguje. Dlatego mówimy o pozycji referencyjnej języka.
Gdzie leży teraz twój język?
Sedno sprawy
Dlaczego pozycja referencyjna zamiast spoczynkowej
Na żuchwie szczególnie dobrze można zmierzyć, co kryje się za pozornym spoczynkiem. Dla języka obowiązuje ta sama zasada, tylko jeszcze wyraźniej.
Żuchwa nie spoczywa na swoich stawach. Wisi w zawieszeniu z mięśni, w równowadze między mięśniami zamykającymi, otwierającymi a grawitacją. Stomatologia nazywa ułożenie z lekko rozwartymi łukami zębowymi „pozycją spoczynkową”. Jak mało jest w niej spoczynku, pokazują pomiary elektrycznej aktywności mięśni.
średni odstęp między łukami zębowymi, gdy „pozycja spoczynkowa” jest wyznaczana klinicznie, zmierzony u 40 osób1
średni odstęp przy rzeczywistym minimum aktywności mięśni, w tym samym badaniu1
rozwarcie, powyżej którego aktywność mięśnia żwacza i mięśnia skroniowego wyraźnie spada1
wykazywało w mięśniu skroniowym także w „pozycji spoczynkowej” utrzymującą się aktywność pojedynczych jednostek motorycznych2
Nawet w najkorzystniejszym zakresie praca mięśni więc nie ustaje. Zespół badawczy z Uniwersytetu w Dundee wykazał ponadto, że ta aktywność resztkowa pod wpływem hipnozy mierzalnie dalej spada. Autorzy wnioskują z tego, że jej część ma pochodzenie biologiczne3. To, co się tam mierzy, nie jest bezruchem. Jest to nieustannie korygowany stan referencyjny.
Język nie ma stałego miejsca. Ma punkt odniesienia.Jego dokładne miejsce kontaktu zmienia się wraz z fazą oddechu, równowagą głowy i zadaniem. Stała pozostaje relacja do przedniej części podniebienia.
W przypadku języka dochodzi jeszcze zasada jego budowy. Nie ma szkieletu i porusza się poprzez zmianę kształtu, przy niemal stałej objętości. Badacze w Grenoble mechanicznie wytrącali język z jego ułożenia podczas mówienia. Punkty pomiarowe na języku nie wracały do swojego dawnego miejsca, lecz do kształtu potrzebnego dla właśnie wymawianej głoski4. Chronione było nie miejsce, lecz funkcja.
Jak łódź przy pomoście
Łódź przy pomoście nigdy nie stoi całkiem nieruchomo. Unosi się i opada na falach i lekko obraca na wietrze, a jednak pozostaje na swoim miejscu, bo cumy utrzymują jej relację z pomostem. Podobnie czubek języka dokuje przy przedniej części podniebienia, podczas gdy reszta języka dostosowuje się do oddechu, równowagi głowy i zadania.
„Pozycja spoczynkowa języka” nie oznacza więc punktu, w którym trzyma się język, lecz punkt odniesienia, do którego po każdym przełknięciu sam wraca. To powracanie jest zapisanym wzorcem ruchowym. Powstaje przez powtarzanie, przy każdym przełknięciu i każdym oddechu, i dlatego można je trenować. Kto natomiast ćwiczy statyczną „pozycję spoczynkową”, trenuje stopklatkę. Naszym zdaniem wyjaśnia to, dlaczego niektóre programy wzmacniają język i dno jamy ustnej, a wzorzec połykania się nie zmienia.
Film 3D
Droga do punktu referencyjnego
Animacja w dziesięć sekund pokazuje w przekroju bocznym, gdzie powinien znajdować się czubek języka.
To miejsce
Gdzie dokładnie powinien leżeć czubek języka
Dotknij czubkiem języka miejsca za górnymi siekaczami i przesuń go kawałek do tyłu. Po kilku milimetrach poczujesz małe, miękkie wzniesienie na podniebieniu. To brodawka przysieczna (papilla incisiva), dosłownie małe wzniesienie przy siekaczach. Tam czubek języka przylega, nie dotykając zębów i nie naciskając.
Pozostałej części języka nie musisz świadomie układać. Podczas połykania przykłada się ona do podniebienia od przodu do tyłu, a przy zamkniętych ustach i oddychaniu przez nos utrzymuje ją tam lekkie podciśnienie.
Dlaczego właśnie to miejsce? Brodawka przysieczna zawiera spośród badanych okolic jamy ustnej najwięcej czułych receptorów dotyku i nacisku, natomiast włókna bólowe tylko rzadko5. Również pozostała część podniebienia twardego jest wyposażona w receptory, których rozmieszczenie przypomina opuszki palców6. Po przeciwnej stronie znajduje się czubek języka, sam w sobie wysoce czuły narząd pomiarowy.
średnia wielkość pól recepcyjnych czułych receptorów dotyku języka, zarejestrowana w ludzkim nerwie językowym. Wszystkie badane wiązki nerwowe sięgały aż do czubka języka7
najniższy zmierzony próg pobudzenia tych receptorów, czyli ledwo wyczuwalny dotyk7
Dlatego nazywamy to miejsce punktem referencyjnym. Dotyk dostarcza układowi nerwowemu referencji haptycznej, swego rodzaju poręczy, na której orientują się połykanie, oddychanie i mówienie.
Na początku skup się tylko na czubku języka, reszta języka podąży sama podczas połykania. Jeśli czubek na początku zsuwa się z tego miejsca, to normalne. Nie powinien tylko naciskać na zęby.
Połykanie
Co robi język podczas połykania
Kontakt czubka języka z punktem referencyjnym to jeszcze nie cała pozycja referencyjna języka. Pełna staje się dopiero podczas połykania. Wtedy język unosi się od przodu do tyłu w stronę podniebienia, odcinek po odcinku, i przesuwa ślinę lub pokarm do tyłu, podobnie jak kciuk wyciskający tubkę pasty do zębów8. Dzieje się to od kilkuset do tysiąca razy dziennie9.
Po połknięciu język nie pozostaje u góry dzięki sile. Wargi luźno przylegają do siebie, język utrzymuje kontakt z podniebieniem, oddech przebiega przez nos. Wtedy w jamie ustnej panuje lekkie podciśnienie, które utrzymuje tam język.
Jeśli język opada, usta muszą zostać uszczelnione z przodu, bez wewnętrznego oparcia. Ze stabilnego położenia robi się praca utrzymująca dla warg i brody.
Triada
Dlaczego pozycja referencyjna języka tak wiele dźwiga
Język leży w samym środku trzech funkcji podstawowych: oddychania, połykania i równowagi głowy. To, jak leży, określa warunki dla wszystkich trzech.
Oddychanie
Gdy język leży przy podniebieniu, usta pozostają zamknięte bez wysiłku, a powietrze płynie przez nos. Jednocześnie język tworzy część ściany górnych dróg oddechowych. Jeśli leży nisko i nie jest włączony w oddychanie i połykanie, łatwiej zwęża gardło podczas snu. Przy oddychaniu przez usta opór górnych dróg oddechowych podczas snu jest wyraźnie wyższy niż przy oddychaniu przez nos10.
Połykanie
Kontakt czubka języka z punktem referencyjnym jest punktem wyjścia ruchu połykania. Stamtąd grzbiet języka buduje nacisk na podniebienie. Jeśli zmienia się kontakt wyjściowy, zmienia się kolejność, przy każdym pojedynczym połknięciu.
Równowaga głowy
Język pracuje na dnie jamy ustnej, a ono jest zawieszone na kości gnykowej, kości bez stawu. U 40 zdrowych osób położenie kości gnykowej zmieniało się mierzalnie, gdy tylko głowa była wysunięta do przodu11.
Dlatego naszym zdaniem brak pozycji referencyjnej języka z reguły nie występuje w oderwaniu. Jest częścią wzorca, w którym oddychanie, połykanie i równowaga głowy wspólnie tracą równowagę. Ten triadyczny krąg funkcjonalny stoi na początku wielu łańcuchów przyczynowych.
Brakuje punktu odniesienia
Czubek języka leży na dole, kontakt z podniebieniem nie następuje. Często zaczyna się to od oddychania przez usta w dzieciństwie.
Informacja zwrotna zanika
Bez kontaktu język i podniebienie nie otrzymują bodźców. Z czasem mózg prawie przestaje oczekiwać sygnałów z tego miejsca.
Wyręczają inne mięśnie
Wargi, mięsień bródkowy, dno jamy ustnej i mięśnie żucia przejmują uszczelnianie i podtrzymywanie. Ze spokojnego ułożenia podstawowego robi się praca utrzymująca.
Wzorzec się utrwala
Przy każdym połknięciu rozwiązanie zastępcze jest powtarzane i utrwalane.
Dolegliwości stają się widoczne
Wypychanie języka, otwarte ułożenie ust, wady zgryzu, napięte mięśnie szczęki i karku albo nocne chrapanie i przerwy w oddychaniu mogą stać na końcu tego łańcucha.
Naszym zdaniem chrapanie i obturacyjny bezdech senny są z reguły nocnym stadium końcowym wzorca, który zaczyna się w ciągu dnia. Ćwiczenia języka, podniebienia i gardła w analizie 9 badań ze 120 dorosłymi zmniejszyły bezdechy i spłycenia oddechu średnio z 24,5 do 12,3 na godzinę snu14. Badania nie dotyczyły FaceFormera. Pokazują jednak, że napięcie dróg oddechowych można trenować. Więcej na ten temat w artykule Chrapanie i bezdech senny.
Napięcie języka
Liczy się nie miejsce, lecz kształt
Ponieważ język stale zmienia swoje położenie, sensowniej jest patrzeć na kształt i napięcie niż na miejsce. Mówimy o fizjologicznym napięciu języka, zrównoważonym napięciu podstawowym, w którym język utrzymuje swój kształt i może się swobodnie dostosowywać. Jeśli wzorzec odbiega od normy, mówimy o dyskinezie języka.
Nisko i płasko
Język leży w żuchwie, czubek na dole za siekaczami. Brakuje kontaktu z podniebieniem, wargi i broda przejmują uszczelnianie.
Zrównoważony
Czubek języka leży przy punkcie referencyjnym, grzbiet języka podczas połykania przykłada się szeroko do podniebienia. Napięcie wystarcza akurat, aby utrzymać kształt. To jest fizjologiczne napięcie języka.
Dociśnięty
Język jest z siłą dociskany do podniebienia lub do zębów. Inne mięśnie napinają się razem z nim, często dno jamy ustnej, broda lub szczęki.
Napięcie podstawowe zostaje zachowane także we śnie, choć jest słabsze niż w stanie czuwania. W dużej mierze mięśnie szkieletowe wyłączają się dopiero w fazie marzeń sennych, czyli w fazie REM. Jak to się dzieje, pokazało badanie Uniwersytetu w Toronto na mięśniach żucia szczurów: neuroprzekaźniki GABA i glicyna hamują sterujące komórki nerwowe i celowo wyłączają aktywność mięśni13. Poza tymi fazami mięśnie zachowują swoje napięcie podstawowe, także mięśnie języka.
Jak grzbiet dłoni na stole
Jeśli położysz dłoń grzbietem na stole, palce pozostają lekko zgięte, a wnętrze dłoni lekko wysklepione, choć nic w tym celu nie robisz. Dłoń sama zachowuje podstawowy kształt. Podobnie język także bez świadomego napinania utrzymuje swój kształt. Tylko w fazie REM to napięcie w dużej mierze słabnie.
„Tłoczenie językiem”, „pchnięcie językowe” czy „wysuwanie języka” opisują zwykle ten sam obraz. Podczas połykania czubek języka naciska na siekacze lub wsuwa się między nie, zamiast opierać się o punkt referencyjny. Naszym zdaniem jest to z reguły rozwiązanie zastępcze, ponieważ nisko leżący język musi uszczelnić połknięcie z przodu przy zębach.
Również odciski zębów na brzegach języka często przypisuje się zbyt dużemu językowi. Język jednak w dużej mierze zachowuje swoją objętość, zmienny jest jego kształt. Jeśli leży nisko i szeroko, ta sama objętość naciska bocznie na łuki zębowe. Odciski pokazują wtedy, gdzie leży język.
Kontekst
Mewing, ćwiczenia języka i terapia miofunkcjonalna
Pod hasłem „mewing” rozpowszechnia się zalecenie, aby kłaść język płasko przy podniebieniu i przez cały dzień celowo go dociskać, często w nadziei na wyraźniejszą linię żuchwy. Czubek języka przy przedniej części podniebienia jest przy tym w zasadzie opisany prawidłowo. Różnica polega na tym, że przy mewingu to ułożenie jest utrzymywane, a w treningu FaceFormer powstaje z przebiegu ruchowego.
Naszym zdaniem długotrwały, statyczny nacisk języka na podniebienie nie jest stanem naturalnym. Kto z siłą dociska czubek języka do góry, nie włączając tego w połykanie i oddychanie, często obciąża przy tym także mięsień bródkowy, dno jamy ustnej i mięśnie szczęk. Siła nie jest celem, liczy się wzorzec.
Dociskanie języka do podniebienia (mewing)
- Utrzymuje ułożenie świadomie i z użyciem siły
- Działa przede wszystkim na język
- Połykanie, oddychanie przez nos i równowaga głowy nie są celowo włączone
- Większy nacisk uchodzi za większy postęp
Trening FaceFormer
- Język znajduje swoje ułożenie dzięki połykaniu i podciśnieniu
- Ćwiczy domykanie warg, język, oddychanie przez nos i równowagę głowy w jednym przebiegu
- Celem jest wzorzec, który przebiega bez zastanawiania się
- Liczą się powtarzanie i precyzja, a nie siła
Oba podejścia traktują język poważnie. Różnią się tym, czy ułożenie jest utrzymywane, czy wyuczane jako wzorzec.
Również klasyczna terapia miofunkcjonalna, w skrócie MFT, wychodzi od słusznej podstawowej idei, ponieważ funkcje kształtują struktury. Wiele programów ćwiczy jednak pojedyncze ruchy. Izolowane ćwiczenia języka, takie jak nacisk na szpatułkę, trenują pojedynczy ruch poza kontekstem połykania. Język jest powiązany przez dno jamy ustnej i kość gnykową z żuchwą, gardłem i równowagą głowy. Gdy naciska na opór, mózg otrzymuje sygnał od języka bez sekwencji połykania, do której on należy.
Naszym zdaniem w ten sposób mięsień staje się silniejszy, ale wzorzec nie staje się bardziej uporządkowany. W hamburskim badaniu porównawczym z terapią miofunkcjonalną bez urządzenia język w grupie FaceFormer częściej leżał przy podniebieniu podczas połykania, a domknięcie ust następowało szybciej. Siła warg wzrosła w obu grupach, różnicę zrobił wzorzec połykania15. Dlatego terapia FaceFormer nie jest klasyczną MFT. Trenuje oddychanie, połykanie i równowagę głowy jednocześnie, w jednej sekwencji.
Precyzja nie powstaje przed wzorcem, lecz we wzorcu.Połykanie to sprzężona sekwencja języka, podniebienia, warg, szczęki i oddychania. Tam język uczy się swojego zadania.
Trening
Trening pozycji referencyjnej języka
Samo myślenie o tym nie wystarczy. Gdy tylko uwaga skupi się na czymś innym, wraca stary wzorzec. To, że czubek języka przy przedniej części podniebienia może stać się precyzyjniejszy, pokazuje badanie z Aalborga. Osiemnaście osób wskazywało czubkiem języka pola na podniebieniu; z przodu trafiały szybciej i dokładniej, a w ciągu trzech dni ćwiczeń wyraźnie się poprawiły12.
W treningu FaceFormer pozycja referencyjna języka powstaje z samego przebiegu. FaceFormer leży w przedsionku jamy ustnej, przed zębami i za wargami. Czubek języka leży przy punkcie referencyjnym, oddychasz przez nos, głowa jest wyprostowana i zrównoważona.
W ćwiczeniu podstawowym zaciskasz klin wargowy wargami, krótko zagryzasz zębami trzonowymi i połykasz jeden raz. Podciśnienie zasysa język do podniebienia. Następnie rozluźniasz wargi, a czubek języka pozostaje tam, gdzie jest.
Na początku czubek języka często naciska na punkt referencyjny mocniej, niż to potrzebne. Dopóki ułożenie jest nieznane, nieświadomie używasz więcej siły, aby je utrzymać. Wraz z postępami w ćwiczeniach i automatyzacją nacisk z reguły się zmniejsza. Decydujące jest to, aby czubek języka leżał we właściwym miejscu i był prawidłowo ustawiony, a nie to, jak mocno naciska.
W ćwiczeniu z pociąganiem dodatkowo pociągasz klin wargowy kciukiem i palcem wskazującym do przodu, tylko tak mocno, jak twoje wargi są w stanie go utrzymać. Podciśnienie w ustach wzrasta, a czubek języka pozostaje podczas połykania stałym punktem, od którego zaczyna się cały przebieg.
W klipie widoczny jest mięsień bródkowo-językowy (genioglossus), największy mięsień języka. Przyczepia się od wewnątrz do brody, pociąga język do przodu i do góry i pracuje tu we współdziałaniu z wargami, dnem jamy ustnej i oddechem.
- Od 1. dnia
Ćwiczenie podstawowe
Trzy razy dziennie po kilka minut z FaceFormer ZERO, liczbę powtórzeń zwiększasz z tygodnia na tydzień.
- Mniej więcej od 3. tygodnia
Ćwiczenie z pociąganiem i noc
Dochodzi ćwiczenie z pociąganiem. W nocy nosisz FaceFormer ZERO, gdy tylko ćwiczenie podstawowe jest opanowane.
- Po kilku tygodniach
Przejście na ONE
W ciągu dnia trenujesz z FaceFormer ONE. Ma tę samą wielkość i kształt co ZERO, tylko jest z twardszego materiału.
- Mniej więcej od 6. tygodnia
Moduły rozszerzone
W zależności od potrzeb dochodzą kolejne moduły, na przykład rotacja z równowagą głowy.
- Przez miesiące
Wzorzec działa samoczynnie
Zanim nowe przebiegi zaczną działać bez zastanawiania się, podręcznik ćwiczeń zakłada od sześciu do dwunastu miesięcy.
Bezpłatna aplikacja FaceFormer prowadzi przez ćwiczenia podstawowe, wszystkie moduły znajdziesz na stronach z ćwiczeniami. Dla dzieci obowiązuje osobny plan ćwiczeń, więcej na ten temat w artykule FaceFormer dla dzieci.
Codzienność
Pozycja referencyjna języka na co dzień
Przykładać zamiast dociskać
Czubek języka dotyka punktu referencyjnego, nie naciska na niego. Jeśli czujesz napięcie w dnie jamy ustnej, w brodzie lub w karku, to za dużo.
Zęby w zawieszeniu
Poza żuciem i połykaniem zęby są lekko rozsunięte. Jeśli przyłapiesz się na zaciskaniu, rozsuń zęby i przyłóż czubek języka.
Usta zamknięte, nos otwarty
Wargi luźno przylegają do siebie, powietrze płynie przez nos. Przy zamkniętych ustach i oddychaniu przez nos podciśnienie utrzymuje język przy podniebieniu niemal samoczynnie.
Krótkie kontrole w ciągu dnia
Połącz krótkie spojrzenie w głąb siebie z czymś, co robisz często, na przykład z odblokowaniem telefonu. Gdzie jest czubek języka, czy oddychasz przez nos?
Równowaga głowy przy ekranie
Ustaw ekran i siedzisko tak, aby twoja głowa była zrównoważona nad ciałem i nie wysuwała się do przodu.
Cierpliwość przy połykaniu
Jeśli połykanie podczas treningu na początku sprawia trudność, połykaj najpierw tylko przy co drugim powtórzeniu.
Zwiększać ostrożnie
Jeśli po treningu ciągnie w języku, dnie jamy ustnej lub karku, zmniejsz liczbę powtórzeń w aplikacji i zwiększaj ją wolniej. Siła nie jest celem.
Pytania
Często zadawane pytania
Jaka jest prawidłowa pozycja spoczynkowa języka?
Chodzi o ułożenie języka, gdy nie mówisz, nie jesz ani nie połykasz. Czubek języka leży przy małym wzniesieniu za górnymi siekaczami, nie dotykając zębów, a grzbiet języka szeroko przy podniebieniu. Wargi są luźno zamknięte, zęby lekko rozsunięte. Ponieważ język nigdy w pełni nie spoczywa, mówimy o pozycji referencyjnej języka.
Gdzie dokładnie powinien leżeć czubek języka?
Przy brodawce przysiecznej (papilla incisiva), małym, miękkim wzniesieniu na podniebieniu kilka milimetrów za górnymi siekaczami. Przesuń czubek języka od tylnej strony siekaczy kawałek do tyłu. Tam przylega, nie naciskając.
Czy muszę mocno dociskać język do podniebienia?
Nie. Pozycja referencyjna języka nie wymaga wysiłku. Długotrwałe dociskanie naszym zdaniem napina razem dno jamy ustnej, brodę i szczęki i raczej zaburza naturalny wzorzec. Czubek języka przylega, reszta wynika z połykania i podciśnienia.
Jaka jest różnica między mewingiem a treningiem FaceFormer?
Oba podejścia umieszczają czubek języka przy przedniej części podniebienia. Przy mewingu język jest świadomie i z użyciem siły utrzymywany w tym położeniu. W treningu FaceFormer to położenie powstaje z przebiegu domykania warg, oddychania przez nos, połykania i równowagi głowy. Celem jest wzorzec, który przebiega bez zastanawiania się, a nie jak najsilniejszy nacisk.
Co oznaczają tłoczenie językiem i pchnięcie językowe?
Oba pojęcia opisują sytuację, w której język podczas połykania naciska do przodu na siekacze lub wsuwa się między nie, zamiast opierać się o podniebienie. Mówi się też o wysuwaniu języka. Naszym zdaniem jest to z reguły rozwiązanie zastępcze przy nisko leżącym języku, ponieważ połknięcie musi wtedy zostać uszczelnione z przodu przy zębach.
Dlaczego mój język ma odciski zębów na brzegach?
Odciski zębów na brzegach języka często wskazują, że język leży nisko i szeroko w żuchwie i naciska bocznie na łuki zębowe. Rzeczywiście powiększony język zdarza się rzadko i ma wtedy rozpoznawalną chorobę podstawową.
Czy terapia FaceFormer jest terapią miofunkcjonalną?
Nie w klasycznym sensie. Terapia miofunkcjonalna często ćwiczy pojedyncze ruchy języka i warg, na przykład nacisk na szpatułkę. Naszym zdaniem sprawia to, że mięsień staje się silniejszy, ale wzorzec nie staje się bardziej uporządkowany. Terapia FaceFormer trenuje oddychanie, połykanie i równowagę głowy jednocześnie, w jednej sekwencji, a język jest przy tym częścią wzorca. Jeśli jesteś już pod opieką logopedy lub w terapii miofunkcjonalnej, możesz tam poruszyć temat treningu.
Czy mięśnie języka rozluźniają się we śnie całkowicie?
Nie. Napięcie mięśni we śnie wprawdzie się zmniejsza, ale napięcie podstawowe zostaje zachowane, także w języku. Tylko w fazie marzeń sennych, czyli w fazie REM, układ nerwowy w dużej mierze wyłącza aktywność mięśni szkieletowych. Te fazy powtarzają się kilka razy w ciągu nocy i każdorazowo przemijają.
Więcej na ten temat
Kolejne artykuły z bazy wiedzy
Doświadczenia na ten temat
Co dalej
Źródła
- Michelotti A, Farella M, Vollaro S, Martina R (1997). Mandibular rest position and electrical activity of the masticatory muscles. Journal of Prosthetic Dentistry 78(1):48-53. PMID 9237146. Źródło
- Yilmaz G, Uginčius P, Sebik O, Türker KS (2015). Tonic activity of the human temporalis muscle at mandibular rest position. Archives of Oral Biology 60(11):1645-1649. PMID 26351747. Źródło
- Al-Enaizan N, Davey KJ, Lyons MF, Cadden SW (2015). Effect of hypnosis on masseter EMG recorded during the ‘resting’ and a slightly open jaw posture. Journal of Oral Rehabilitation 42(11):840-846. PMID 26059538. Źródło
- Ito T, Szabados A, Caillet JL, Perrier P (2020). Quick compensatory mechanisms for tongue posture stabilization during speech production. Journal of Neurophysiology 123(6):2491-2503. PMID 32432505. Źródło
- Endo C, Sato T, Yajima T, Igarashi K, Ichikawa H (2018). Innervation of the Human Incisive Papilla: Comparison with Other Oral Regions. Cells Tissues Organs 205(2):93-104. PMID 29734141. Źródło
- Moayedi Y, Michlig S, Park M, Koch A, Lumpkin EA (2021). Somatosensory innervation of healthy human oral tissues. Journal of Comparative Neurology 529(11):3046-3061. PMID 33786834. Źródło
- Trulsson M, Essick GK (1997). Low-threshold mechanoreceptive afferents in the human lingual nerve. Journal of Neurophysiology 77(2):737-748. PMID 9065846. Źródło
- Hiiemae KM, Palmer JB (2003). Tongue movements in feeding and speech. Critical Reviews in Oral Biology and Medicine 14(6):413-429. PMID 14656897. Źródło
- Lear CS, Flanagan JB, Moorrees CF (1965). The frequency of deglutition in man. Archives of Oral Biology 10:83-100. PMID 14262163. Źródło
- Fitzpatrick MF, McLean H, Urton AM, Tan A, O’Donnell D, Driver HS (2003). Effect of nasal or oral breathing route on upper airway resistance during sleep. European Respiratory Journal 22(5):827-832. PMID 14621092. Źródło
- Ye J, Jin L, Cheng R et al. (2025). Changes in the craniofacial morphology and hyoid bone position in the neutral and forward head posture in healthy individuals: A cross-sectional study. Journal of Back and Musculoskeletal Rehabilitation 38(3):533-543. PMID 39973255. Źródło
- Caltenco HA, Lontis ER, Boudreau SA, Bentsen B, Struijk J, Andreasen Struijk LN (2012). Tip of the tongue selectivity and motor learning in the palatal area. IEEE Transactions on Biomedical Engineering 59(1):174-182. PMID 21954196. Źródło
- Brooks PL, Peever JH (2012). Identification of the transmitter and receptor mechanisms responsible for REM sleep paralysis. Journal of Neuroscience 32(29):9785-9795. PMID 22815493. Źródło
- Camacho M, Certal V, Abdullatif J, Zaghi S, Ruoff CM, Capasso R, Kushida CA (2015). Myofunctional Therapy to Treat Obstructive Sleep Apnea: A Systematic Review and Meta-analysis. Sleep 38(5):669-675. PMID 25348130. Źródło
- Korbmacher HM, Schwan M, Berndsen S, Bull J, Kahl-Nieke B (2004). Evaluation of a new concept of myofunctional therapy in children. International Journal of Orofacial Myology 30:39-52. PMID 15832861. Badanie hamburskie; współautorka Sabine Berndsen jest współtwórczynią FaceFormer. Źródło
Zaczynamy
Gotowy na trening?
Bezpłatna aplikacja FaceFormer prowadzi przez ćwiczenia podstawowe, liczy powtórzenia i przypomina o sesjach. Jeśli chcesz, może ci towarzyszyć gabinet z wykazu terapeutów.
FaceFormer ZERO + ONE
Obie twardości materiału na początek, na dzień i na noc. Zestaw dla dorosłych.
FaceFormer ZERO
Bardziej miękki FaceFormer na początek, dla dzieci i na noc.
FaceFormer ZERO – zestaw dla dzieci
ZERO z pudełkiem higienicznym, pluszowym etui i książeczką sukcesów z pieczątką.
Trening FaceFormer ma na celu ponowne fizjologiczne ustawienie funkcji podstawowych – oddychania, połykania i równowagi głowy – poprzez zamykanie ust i pozycję referencyjną języka, tworząc w ten sposób warunki, w których dolegliwości mogą się zmniejszyć. Nie zastępuje konsultacji lekarskiej. Terapeutki i terapeutów w swojej okolicy znajdziesz w wykazie terapeutów.
